A miña balea azul

Naquela altura vivía eu preso nunha bahía estreita e crendo coñecer o mundo nunca vira máis cás costas gastadas, e era arrogante falando dos remotos fondos do océano como se tivese mil veces viaxado a eles e non fixera senon imaxinalos e darlles no maxín o tamaño e a forma do meu cativo universo.

Foi aí cando chegou a sua silhueta magnífica creando ondas que sacudiron as rochas da praia dende onde estaba sentado a mirar pasar as nubes. E sentínme embriagado polo olor a mar aberto que traía con ela, ademáis cando puiden acariñar a sua barriga de balea, de pel lisa e húmida, e verme arrastado agarrado á sua aleta dorsal, coa cola maxestuosa movendo tomeladas de auga que nos propulsaban cara ao meu descoñecido sentín unha emoción forte que non se borrou da memória malia o paso monótono dos anos que lavan e destinxen o traxe das lembranzas.

Anque zona intermareal me pareza un nome pouco poético é o máis axeitado para descreber o ecosistema da nosa relación. O territorio que queda cando o mar se retira lonxe e a terra medra avanzando océano adentro, terra nova, acabada de nacer aínda enchoupada de auga, onde as emocions e os corpos se encontran; nese mundo a estrear, unha poza de auga transparente con sabor a alga e sal, a tua boca, de nena que medrou de fronte ao horizonte azul, curando a sua pel co vento mareiro ata se converter en balea que navega na inmensidade sen fronteiras do Oceano Mare.

A miña balea que foi miña mentres pasaba.

Pasaron os meses dunha estación e paseniñamente íanse cumprir os da seguinte cando unha mañá mirei á redonda e non puiden atopar o chorro que me enchía o corazón. Pasei horas axexando o horizonte, crendo ver o retorno daquela columna de auga que viña a por min, a cargarme no seu lombo suave, cantarme louvores de fada e levarme alén de onde a miña mente acadaba a imaxinar.

Un día e outro trouxeron sol e chuvia, e cubriron de neboa o recordo do teu bufido, miña balea, miña porta esvaída. Seguíu esta tristura avanzando monótona como un tren de mercadorías, lonxe do mar e do teu recordo segue a vida polos raís por onde unha balea non podería nin en soños viaxar; asi avante continuei e probei mil vidas e mil infernos, e a estación dos cetáceos quedara no esquencemento, ata este mes de xullo no que voltou sair a flote. Só desexo que te atopes en augas frías e profundas e que non che falte o krill, e que o océano poida devolverche algo do que me deches. E sobre todo que conserves a tua fermosa voz, que lle puxo música aos meus textos inxénuos:  a tua boca instrumento máxico que ensalzou o mediocre e me abriu unha fiestra a outro mundo.

Lost voice

I’d like to write poetry

but when I look inside

I see just a bitter stone

and a bleeding barbed wire

little help to put together

the water of my emotional ocean 

with the mineral soil of my roots

so I keep heavily flying 

in the airtight atmosphere

of this lost voice planet

Universo

A nosa aperta é un océano
De augas verdes e profundas
Onde afogan as poutas de aceiro
E os dentes afiados dos monstros
O fondo cuberto coa chatarra
Dos barcos que se nos afundiran
Tornáronse en arrecife
Hábitat dun milleiro de peixes

O sal e o iodo envólvennos
Torna a saúde paseniñamente
Que non hai mal que este mar non cure
E ao final somos só un
Universo de algas e anémonas
Ti e máis eu
Ao cabo do camiño

Retorno ao país

Ao volver soben os recordos como unha marea, o país da miña infancia recibe raiños de sol a través das follas da ameixeira e velaquí estou eu de novo levando a pacer a vaca do meu padriño, arriscándome a collela por un corno para sair na foto máis valente do que era, máis valente do que son.

O universo da nenez, o meu paraíso. Qué sinxela parecía a vida daquela! E canto esforzo hai que facer logo para encamiñala!

Raíces para unha alma de vento

A fonte do nómada

Entre a parra e a aveleira estaba a fonte co seu chorriño fresco para quen se axeonllara. Mamá aprendeunos a beber dela como un ritual en cada visita e o seu sabor grabado no noso adn fortaleceu a unión co clan.  Auga que disolveu os minerais da terra alimento da nosa familia, os mesmos que forman parte deste organismo de falso nómada, sempre viaxando sempre lonxe, sempre con morriña desa fonte entre a aveleira e a parra.

Tundra

Camiño todavía
Sigo vivo
Anque xa esquecín o meu corpo
Baixo estas peles fedorentas
Preciso atención a cada paso
Nesta terra fría de lobos
E bidueiros
O chan estrado de osos brancos
De animais pequenos
Excrementos secos
E gómito recente
Periodicamente retorno
Decátome dos círculos
Coa sola fina das botas
Que meten auga
Roce, bocha, dor, coxeira
As pegadas criaron sucos
Recoñezo esas sombras
Mesmo na noite mesta
Desta terra ferida
A neboa ácida proeme nos ollos
A erosión rutinaria
Afunde en paredes a corredoira
Prisión de hamster
Eterna condea a volver
E a morte non me atopa
Tundra, bidueiro, lobo
Que lonxe me atopo
Do ser humano
Que xa a luz do sol non chega
E só o escuro me cobre
Noite, frío, dor, neve luxada
Esta enfermidade invisible
Co sorriso nos beizos
Agardando paciente
Non sei xa o que
O roce da miña alma
Nas paredes desta xaula
Esgota o derradeiro impulso
De salvarse, de rebelión
Só un organismo doente
Automaticamente segue
Xirando neste bosque frío
Onde o pensamento secou
Só o instinto mantén este peito
Coma agulla de reloxo
Movemento continuo
Sen obxetivo
Só a chamar desesperadamente
Pola morte
Que finalmente
Para este sapo tolleito
Non dá chegado
Non ven

Crea tu sitio web con WordPress.com
Empieza ahora